فصل سيزدهم در روزهايى گفتگو مىكند كه در شهور روميان است و نزد خود روميان و ديگران معلوم است تمجيد از عقيده روميان در سال و ماه و اينكه نزديكترين عقيده به حقيقت اين نوع سال و ماه است چون سالهاى روميان با سالهاى خورشيدى مطابق و با فصول طبيعى اين سالها همواره ثابت است و درست با سال خورشيدى حركت مىكند و از محاذات اجزاى آن زايل نمىشود ، مگر به مقدارى كه پيش از آنكه حس آن را دريابد بسال خود ملحق مىكنند ، اين بود كه روميان و سريانيان و پيروان ايشان احوالى را كه در سال مشاهده كردند و حالاتى را كه در روزها به طول مدت از راه تجربه يافته بودند بنوبتهايى از سال خورشيدى مقيد كردند و اين احوال همان است كه آن را انواء و بروج مىگويند و علما در علت و سبب آن اختلاف كرده‌اند و برخى از اين احوال را بطلوع و اختفاى كواكب ثابته نسبت داده‌اند و اعراب از اين صنفند . اولئك معشرى كبنات نعش * خوالف لا تنوء مع النجوم يعنى خيرى نزد ايشان نيست چنان كه در طلوع كواكب نبات نعش خيرى نيست .